در این جلسه، آقای عظیمی در ابتدا چند بار بر اولویت سلامتی اعضاء گروه بر صعود تکیه کرد. توضیحاتی در مورد گروه، هیئت کوهنوردی، اعضاء، هیت مدیره و غیره داد. بعدش اعضاء جدید خودشون رو معرفی کردن (حدود 20 نفر). چند نفر تجربیات خوبی دارند. دوره های مختلف کوهپیمایی، سنگ نوردی، یخ و برف و سطوح مقدماتی، مربی گری درجه 3 تا 1 را توضیح داد. البته مرحله مربی گری درجه یک در ایران ممکن نیست. رشته کوههای ایران را کمی شرح داد. کمی هم در مورد کوههای افغانستان، پاکستان و ترکیه صحبت کرد.

یک سری تجهیزات رو معرفی کرد که برای برنامه جمعه لازمه. فروشگاه دماوند را در تجریش، پاساژ میری برای خرید تجهیزات معرفی کرد. لباس پولار و گورتکس که واضح است. یک کفش Trekking ایرانی معرفی کرد برای شروع به نام پارس. قیمتش در تجریش فقط 31 هزار تومن بود. گتر ایرانی چلنجر را توصیه کرد. عینک Julbo رو معرفی کرد (البته وقتی ازش سوال کردن)، سری UV400 یا UVx. برای کوه کرمهای ضد آفتاب SPF30 با تجدید هر دوساعت یک بار. برای برنامه جمعه داشتن دستکش را توصیه کرد.

توضیح شخصی (16 تیر 1388): کسانی که عینک طبی استفاده می کنند، می توانند عینکهای سری Race شرکت Julbo را خریداری کنند که داخلش یک فریم Optic جداگانه نصب می شود و باید اون فریم را همراه با نسخه به عینک ساز بدهند که شیشه فشرده طبی معمولی روش بندازند. البته مدل Race در واقع برای کاربردهای ورزشهای Outdoor و دریایی است. ولی با توجه به اینکه امکان انداختن لنزهای اصل طبی ضد بخار بر روی عینکهای مخصوص کوه وجود ندارد، چاره دیگری نیست. از نظر من برای کسانی که چشمشون ضعیف نیست، برای کاربردهای چند منظوره در کوه مدل nomad با یکی از لنزهای Zebra و یا Cameleon مناسب است. نمایندگی Julbo در ایران طبق نوشته خود سایت Julbo شرکتی است به نام نسیم وصال بهاران که طبق معمول روزگار سایتش کار نمی کند. شماره تلفن: 88419951 و 88418984

توصیه شد که از غذای نشاسته دار در برنامه ها استفاده شود. سوپهای آماده را برای برنامه های چند روزه توصیه کرد که املاح از دست رفته بدن رو جبران می کنند. برای برنامه جمعه یک کوله 40 لیتری. ذکر شد که یک طناب انفرادی 6 تا 7 متری و به ضخامت 7ml لازم است.

برای برنامه های دو روزه زمستانی کوله های 60 لیتری و زمستانه کوله های 80 لیتری توصیه شد. داشتن کاغذ و مداد (خودکار یخ می زند) توصیه گردید.

همین

ساعت 6:35 دقیقه از روبروی شهرداری منطقه یک حرکت کردیم. جمعاً با آقای عظیمی 24 نفر که 5 نفر از اعضاء قدیمی گروه بودند و بقیه از اعضاء جدید بودند. آقای مقدم کمک سرگروه بودند. وسیله نقلیه مینی بوس بود و به محدودیت صندلی، آقای عظیمی ماشین شخصی آورده بودند که 4 نفر همراه ایشان رفتند. هزینه ایاب و ذهاب سه هزار و پانصد تومان شد. آقای وزوایی هم ماشین شخصی آورده بود که در افجه به هم رسیدیم. آقایان سعید حمیدی و خیرخواه هم ساعت 3 صبح از تهران و 4 صبح از افجه حرکت کرده بودند برای برنامه خط الراس ریزان - آتش کوه که در بازگشت در دشت هویج به ما ملحق شدند. جاده بسیار خراب بود.

حدود ساعت 7:25 از افجه به سمت دشت هویج حرکت کردیم. پس از طی نیمی از مسیر، برای نرمش توقف کردیم. بنا به گفته آقای عظیمی بهترین زمان برای نرمش و حرکات کششی نیم ساعت پس از حرکت و پس از گرم شدن است تا از گرفتگی عضلات و کشش تاندوم ها جلوگیری شود. نرمش شامل حرکات چرخشی مچ پا، کمر، گردن - حرکات کششی و تعادلی پا، دست، کمر و گردن و در پایان کمی حرکت پروانه بود. پس از رسیدن به دشت هویج بدون توقف در بالای دشت به مدت نیم ساعت برای صبحانه و برداشتن آب توقف کردیم. مسیر یال شرقی به سمت ساکا را بالا رفتیم که روش اصولی بالا رفتن از سنگ در مسیرهای بدون نیاز به ابزار ولی با کمک دست توسط آقای عظیمی به نمایش گذاشته شد (در هر زمان باید از دو دست و دو پا، حداقل سه تکیه گاه وجود داشته باشد، باید مسیر را ابتدا با چشم صعود کرد). پس از طی مسیر سنگی به کاسه برفی رسیدیم که مختصری در مورد اصول قدم برداشتن در برف و جاپا کندن در برف (حداقل دو سوم عرض کفش) و همچنین گرفتن ترمز به کمک بغل کردن برف و چرخیدن در صورت افتادن از پشت توضیحاتی داده شد که در کلاسهای آموزشی برف و یخ کامل خواهد شد. بر استفاده از باتون تکیه شد و روش استفاده از آن به نمایش گذاشته شد (پای موافق و دست مخالف، یا دو دست با هم و سپس گام برداشتن). روش گذاشتن باتون مابین بدن و کوله در مواقعی که پس از عبور از مسیر سنگلاخ نیاز مجدد به آن داریم توضیح داده شد که بسیار سودمند بود.

پس از آن گروه به دو قسمت تقسیم شد که قرار شد یک گروه به قله برود. افرادی که از سمت قله آتشکوه بر می گشتند خبر از بدی هوا و باد شدید می دادند. پس از تماس بیسیم با آقای حمیدی مشخص شد به علت یخ زدگی شدید خط الراس ریزان، باد شدید و دیده شدن ابرهای سیاه، صعود ایشان ممکن نشده و در مسیر بازگشت می باشند. ما نیز پس از قدری صعود و رسیدن به ارتفاعی در حدود قله با وجود اینکه کمتر از نیم ساعت زمان لازم داشت بازگشتیم. زمان حدود 12:30 دقیقه بود. در مسیر بازگشت از یک مسیر شنی با شیب نسبی پایین آمدیم. روش اصولی پایین آمدن از شیب با پاشنه پا و به صورت مستقیم توضیح داده شد. بعضی از بچه ها بخصوص آنهایی که باتون نداشتند کمی کند پایین آمدند.

در دشت هویج به گروه آقای حمیدی ملحق شدیم و برای نهار فقط نیم ساعت توقف کردیم. حدود ساعت 3:15 افجه رسیدیم که مینی بوس 1 ساعت منتظر ما مانده بود. حدود ساعت 4:30 به تجریش رسیدیم.

هوا در تمام مدت صعود ابری و با وزش باد ملایم در ارتفاعات بود.

همین

ابتدا تجهیزات کوهنوردی دسته بندی شد

1. کیف کمکهای اولیه شامل
   • چسب ذخم
   • باند
   • باند کشی
   • بتادین
   • قرصهای لازم شامل قرص استامینوفن
   • آتل
   • پودر ORS جهت قاطی کردن با برف
   • حتی تیغ جراحی، نخ و سوزن
   • کاغذ، تلفن ضروری آشنایان
   • کارت بیمه ورزشی یا کارت شناسایی
2. اجاق خوراک پزی
   • گازی (از نوع EP با درصد پروپان بالا برای ارتفاعات) که بیشتر متداول است.
   • غیره: بنزینی، الکلی، نفتی
   • استفاده از کبریت بر فندک ارجحیت دارد زیرا فندک یخ می زند (حتی فندک اتمی)
   • اجاق روشنایی زیاد متداول نیست زیرا چراغهای باتری دار جایگزین آنها شده اند.
3. چراغ پیشانی (حتماً باطریها چک شوند).
4. طناب انفرادی - طنابچه به طول حدود 6 متر (5.5 الی 6.5 متر) و قطر 7 میلی متر.
5. کارابین پیچی (بر روی بدنه آن قید می شود از هر طرف و در حالات مختلف چه وزنی را تحمل خواهد کرد).
6. ظروف
   • قاشق
   • چاقو - چند کاره باشد، حتماً دم باریک داشته باشد.
   • چنگال (خیلی مهم نیست)
   • قابلمه
   • کتری
   • قمقمه
   • فلاسک دو جداره
   • لیوان (در جلسه فراموش شد)
7. لوازم بقاء (بهتر است در یک کیف جدا باشد تا در صورت لزوم کوله رها شود)
   • کبریت
   • روزنامه
   • یک تکه تیوب یا کش برای آتش زدن
   • چاقو
   • آینه برای علامت دادن
   • قطب نما از نوع نظامی/نقشه برداری (نیاز به شرکت در کلاس نقشه خوانی)
   • نخ و سوزن
   • صوت و چراغ قوه (بهتر است علائم مخصوص استاندارد یاد گرفته شود)
   • پتوی نجات (قابلیت گرم کردن تا چندین ساعت را دارد)
8. کیسه خواب
   • باید سبک، کم حجم و کم وزن باشد.
   • دارای دو درجه حداقل (Comfort) و حداکثر (Extreme) می باشد.
   • Comfort نشاندهنده سردترین درجه حرارتی است که می توان بدون لباس به راحتی درون کیسه خوابید (مثلاً -10).
   • Extreme نشاندهنده سردترین درجه حرارتی است که می توان با چند لباس درون کوله خوابید (مثلاً -25).
   • اغلب از جنس الیاف هستند. پر گرم است ولی در صورت خیس شدن به سختی خشک می شود.
   • فعلاً برای تابستان به یکی نیاز است.
   • داشتن شناسنامه و چگونگی روش شستشو برای کیسه مهم است.
9. لوازم فنی مانند تبر، کلنگ، کرامپون باید نشان CE, UIAA داشته باشند.
10. کیسه بیواک برای برنامه های یک روزه که شاید نیاز به ماندن بشود باید حتما در کوله و در همه برنامه ها باشد. می شود برای حفظ گرما، کیسه خواب را در کیسه بیواک قرار داد.
11. عینک
12. زیرانداز یا فوم

توضیح (16 تیر 1388): آقای عظیمی بعدها توصیه کردند که بهتر است کیسه های کوچک با رنگهای مختلف بدوزیم تا لوازم داخل کوله را راحت تر بسته بندی کنیم. خیلی از فروشگاههای کوهنوردی چنین کیسه هایی را به صورت آماده دارند که کش یا بند مخصوصی دارند که می توان در آنها به آسانی جمع کرد.

سپس روش چیدن کوله توضیح داده شد.

کوله باید به شش قسمت تقسیم شود. کیسه خواب در دو قسمت پایین و زیر دیافراگم قرار می گیرد. در صورت داشتن زیپ دسترسی سریع، کیف کمکهای اولیه در کنار کیسه خواب قرار می گیرد. در غیر این صورت زیپهای موجود در درب کوله محل مناسبی برای کیف کمکهای اولیه است. باین در نظر داشت علی رغم وجود دیافراگم در بسیاری از کوله ها، باید هر صبح پس از قرار دادن کیسه خواب، مجدداً کوله را چید زیرا کوله به هم می ریزد. آب و سایر وسایل سنگین باید نزدیک به کمر قرار بگیرد تا از لنگر انداختن کوله جلوگیری شود (بعداً آقای خوشخو توضیح دادند که این کار از یخ زدن آب نیز جلوگیری می کند). لباس زیر اضافی و سایر وسایل سبک که کمتر به آنها نیاز است باید در قسمت میانی کوله و کنار وسایل سنگین قرار گیرد. چادر در قسمت فوقانی ولی نزدیک به بدن قرار می گیرد. دستکش، کلاه و کاپشن که ممکن است سریع به آنها نیاز باشد در قسمت فوقانی کوله و در سمت در قرار می گیرند. وسایلی مانند کلنگ، فوم، میله های چادر و باتون در قسمتهای بیرونی کوله متصل می شوند. از کاور کوله استفاده شود تا از پارگی، آلودگی و تاثیر آفتاب بر آن جلوگیری شود. بهتر است کیسه های آماده و با رنگهای مختلف برای بخش بندی کوله دوخته شود. کوله باید به شکلی مهار شود که به بدن بچسبد، مهار بالا نباید خیلی سفت شود تا تنفس مشکل نشود. بهتر است چند روزنامه برای زیر چادر همراه باشد.

در پایان پیشنهاد شد برای حفظ آمادگی بدنی در طول هفته 45 دقیقه ورزش هوازی مانند دو، شنا، دوچرخه و ... داشته باشیم. مجدداً تذکر داده شد که در برنامه ها از هدفون برای گوش دادن به موسیقی استفاده نشود تا بتوان در صورت لزوم و مواقع خطر (مانند ریزش سنگ) سریعاً اطلاع داده شود.

در مورد کلاسهای آموزشی تئوری کار آموزی کوهپیمایی که 17:30 تا 19:00 برگزار می شود، برای اعضاء قدیمی 7 هزار تومان و برای اعضاء جدید 14 هزار تومان می باشد.

پس از آن در کلاسهای اعضاء قدیمی گروه شرکت کردم. آموزش هدایت سرپرستی که قرار بود هفته قبل برگزار شود، برگزار نشده بود که این هفته توسط آقای ستوده برگزار شد. بر لزوم آشنایی تمام اعضاء با سرپرستی تکیه شد.

هدایت و سرپرستی کلاً به سه بخش تقسیم می شود.

1. وظایف سرپرست قبل از اجرای برنامه
2. وظایف سرپرست حین اجرای برنامه
3. وظایف سرپرست پس از اجرای برنامه

وظایف سرپرست قبل از اجرای برنامه

1. طبقه بندی افراد - افراد از خود برنامه مهمتر هستند. سرپرست می توان افراد را انتخاب و برنامه را بر اساس آن تنظیم کند. نحوه عملکرد عضو می تواند معیار خوبی برای طبقه بندی افراد باشد. همچنین سرپرست می تواند قبل از اجرای برنامه اصلی چند برنامه تمرینی بگذارد تا افراد را بهتر طبقه بندی کند. برنامه های تمرینی باید از ساده به سخت باشند. در طبقه بندی افراد باید احساسات و تعارف را کنار گذاشت. معیارهای زیر باید در نظر گرفته شوند:
   • تجربه - تجربه هر فرد بر اساس کیفیت کوهنوردی ، مطالعه ، دقت، مشورت او با دیگر اعضاء پر تجربه مرتبط است و به سن او ربطی ندارد.
   • توان - توان جسمی و روحی مکمل یکدیگر هستند. ضعف در یکی، باعث اثر بر دیگری می شود.
     • توان جسمی
       • عمومی - مانند توان هوازی که توسط تمرینات دومیدانی، دوچرخه، شنا و ... تأثیر پذیر است.
       • تخصصی - مانند سنگ نوردی، یخ نوردی و بقیه فنون کوهنوردی.
     • توان روحی - شناخت روحی افراد مهم است. تحمل فشارهای شرایط سخت.
   • مسئولیت پذیری - شخص باید هدف گروه را بر هدف های شخص خود ارجح بداند.
2. طبقه بندی برنامه - تجهیزات بر اساس طبقه بندی برنامه باید درنظر گرفته شود. معیارهای زیر باید در نظر گرفته شوند:
   • مدت زمان برنامه - باید به شکلی در نظر گرفته شود که کل برنامه کامل اجرا شود. خط الراس هرزه کوهها مثال زده شد.
   • دشواری و سختی مسیر - بعضی قله ها هم مسیر ساده و هم سخت دارند (مثال جنوب دماوند و تیغه شمالی). مسیر را می توان از طریق حضور فیزیکی شناسایی کرد. و یا از طریق نقشه خوانی، عکس، مشورت با افراد با تجربه که مسیر را پیمایش کرده اند.
   • ارتفاع - دما، کاهش اکسیژن و فشار هوا
   • فصل صعود - بهمن، صاعقه، بارش، سرما و گرما در تابستان (سنگنوردی بیستون در تابستان سخت است)
3. تخمین هزینه
   • تدارکات - خصوصاً بخش تغذیه در برنامه های چند روزه مهم است. چراغهای خوراکپزی و روشنایی و سوخت آنها مهم هستند (حتی کیف کبریت مهم است!). باید تمام افراد گروه با روش استفاده از تدارکات مانند چراغها، چادر و ... آشنا باشند.
   • حمل و نقل - به فاصله، تعداد افراد، وسایل نقلیه عمومی و ... بستگی دارد. گاهی دربست و گاهی وسایل شخصی ارجهیت دارند. گاهی نیاز به استفاده از حیوانات چهارپا می باشد.
   • وسایل خاص - مانند طناب ثابت، وسایل Base camp و ...
4. در صورت لزوم تشکیل جلسات هماهنگی، چک کردن وضع هوا (www.snow-forecast.com , http://www.accuweather.com)، به اطلاع گذاشتن مدیریت گروه، خانواده ها، دوستان و در صورت نیاز نیروی انتظامی. می توان در صورت لزوم افراد را برای مسئولیت های فنی، مالی، تدارکات در برنامه های چند روزه و بلند مدت تأیین کرد. در برنامه های کوتاه مدت اغلب خود سرپرست همه این کارها را می کند. همچنین می توان کمک سرپرست را تأیین نمود.

وظایف سرپرست حین اجرای برنامه

1. کنترل کردن همه چیز - سلامتی افراد، کوله ها، تجهیزات شخصی و عمومی
2. گرفتن راهنما در صورت نیاز - همیشه ممکن نیست 100% روی حرف راهنما حساب کرد بخصوص در مورد زمان.
3. مسیر یابی - به کمک نقشه های توپوگرافیک، GPS، نقشه خوانی، قطب نما و ...
4. در نظر گرفتن محل و زمان استراحت - خصوصاً برای شب مانی در زمستان.
5. انتخاب جلودار و عقب دار - باید بر اساس کل افراد انتخاب شوند. افراد باید نظم بگیرند و از هم جدا نشوند. باید توان مناسب داشته باشند.
6. نظارت بر کار مسئولین - مسئولین باید کار خود را به خوبی انجام دهند.
7. کنترل افراد در طول برنامه - افراد باید از نظر وضعیت و تجهیزات کنترل شوند.
8. ایجاد ارتباط - سرپرست باید بین خود و اعضاء و همچنین بین اعضاء ارتباط خوبی برقرار کند.
9. برخورد مناسب - سرپرست باید وضعیت مناسبی داشته باشد و در شرایط سخت خود را کنترل کند. در صورت نیاز سرپرست باید با اعضاء برخورد نماید.
10. در بعضی برنامه ها نیاز به نظم و در یک خط بودن نیست. مانند دشت، طبیعت و گل گشت. سرپرست می تواند با دیگر اعضاء گروه مشورت کند ولی نهایتاً مسئولیت با خود اوست. در صورت لزوم به شکل خصوصی مشورت کند.

وظایف سرپرست حین اجرای برنامه

1. تهیه گذارش برنامه - گذارش برنامه باید دقیق باشد و در صورت امکان با کروکی و تصویر باشد.
2. پی گیری موارد باقی مانده و ابزار
3. اطلاع پیدا کردن از وضعیت افراد گروه
4. کنترل ابزار و برگرداندن صحیح و سالم آنها به اعضاء / گروه
5. در صورت نیاز برگذاری جلسه انتقادات و پیشنهادات

خصوصیات سرپرست

1. آشنایی با فنون و علوم
2. آمادگی روحی و روانی
3. تجربه
4. اخلاق
5. خونسردی
6. تحمل
7. واقع گرائی
8. انتقاد پذیر بودن
9. بقیه موارد: خلاقیت و مدیر بودن

افراد نیز نسبت به سرپرست وظایفی دارند و باید همکاری همه جانبه داشته باشند. سرپرست ناخدا است (خدایی است که خدا نیست، به جای خدا است) افراد حتی اگر فکر می کنند که سرپرست منطقی نیست، همه باید دستورات او را اجرا نمایند. سرپرستی فقط یک لطف است و نه یک امتیاز.

در پایان مجدداً تاکید شد که جلسات آموزشی گروه رأس ساعت 19:30 برگزار می شود. همچنین آقای سعید طاهری مسئول فنی به شماره تلفن 09123396796 هفته ای 4 جلسه در باشگاه شیرودی جلسات تمرین سنگ نوردی بویژه سعود روزشی برگزار می نمایند. محل تمرین سنگ نوردی آخر هفته از بند یخچال به پل خواب تغییر پیدا کرده است. برنامه آخر هفته اعضاء قدیمی کوه زرد در پلور به سرپرستی آقای بابائی به شماره تلفن 09124476252 تعیین شد. آقای بابائی قبلاً در تیم ملی نوجوانان کشور بوده اند.

چونکه آقای عظیمی گفته بودند که تمام مربیان درجه 2 عالی مشغول شرکت در جلسات بازآموزی هستند. بنابر این، این جلسه به صعود به قله آبک تغییر پیدا کرد.

حرکت ساعت 5:35 به علت تأخیر مینی بوس. 19 نفر با مینی بوس و 2 نفر با ماشین شخصی آمدند. آقای بابائی به علت به حد نصاب نرسیدن قله کوه  زرد در پلور (فقط 3 نفر تقاضا داده بوند) با ما آمدند. ساعت 7:15 از در ورودی پیست شمشک به سمت بالا حرکت کردیم. پس از 30 دقیقه به بالای پیست رسیدیم. 30 دقیقه برای صبحانه توقف داشتیم. توضیحاتی در مورد نگهداری وسایل کوهنوردی داده شد. گورتکس در ماشین شسته نشود. از شامپو مخصوص استفاده شود یا از شامپو بچه. پس از شستن آویزان شود. کفش با آب شسته شود سپس مدت دو روز خشک شود. سپس با روزنامه پر شود تا از فرم خارج نشود.

پس از آن به توصیه آقای عظیمی گروه به دو دسته تقسیم شد. گروه اول به سرپرستی آقای بابائی به سمت بالا حرکت کرد. پس از طی قسمتی از مسیر، قسمتی از گروه بازگشت. 8 نفر به سمت قله حرکت کردیم. حجم برف بسیار زیاد بود و نیاز به برف کوبی سنگین بود. قسمتی از مسیر کمی فنی و نیاز به دست به سنگ داشت. در نزدیکی قله 2 نفر دیگر بازگشتند (خانم صالح و خواهرشان). حدود ساعت 2 به قله رسیدیم. پس از کمی توقف بازگشتیم. من به علت نپوشیدن شلوار مناسب (جین) به سختی مسیر را پائین می آمدم. به علت لیز خوردن روی برف موبایلم شکست. حدود ساعت 4 از شمشک به سمت تهران حرکت کردیم و 5:15 تهران رسیدیم. هزینه ایاب و ذهاب 3 هزار تومان شد. در طول برنامه به یکی از همنوردان به علت داشتن هدفونی که باعث عدم شنیدن نکات مهم می شد تذکر داده شد که پس از عدم گوش دادن ایشان به تذکرات مکرر، به ایشان تذکر رسمی داده شد.

هوا در تمام مدت صعود آفتابی و با وزش باد متوسط بود. طبق پیشبینی های هواشناسی، قرار بود که عصر بارش زیادی داشته باشیم (6 میلیمتر) که وقتی تهران رسیدیم بارش شروع شد. یکی از سگهای محلی ما را تا نیمه راه قله همراهی کرد.

در ابتدا CD کامل فدراسیون از کارآموزی تا مربی گری که توسط یکی از دوستان تکثیر شده بود به تمامی اعضاء تحویل داده شد. مطالب این CD بسیار سودمند می باشد. می توان نسخه به روز این مطالب را از سایت فدراسیون کوهنوردی در قسمت آرشیو طرح درسها دانلود کرد. بعدها فهمیدم که بیشتر مطالبی که در جلسات گفته می شود چکیده از طرح درس آموزش (کوهپیمایی ویژه کارآموز) می باشد. البته همچنین این مطالب را حفظ خواهم کرد.

سپس آقای رضا ستوده این جلسه را برگزار کردند.

بهداشت فردی در کوهنوردی به بهداشت قسمتهای مختلف بدن تقسیم شد:

1. پوست - پوست به عنوان بزرگترین ارگان بدن باید به خوبی محافظت گردد.
   1. پوست صورت: پوست صورت باید در مقابل آفتاب و تشعشعات مضر آن محافظت گردد. در کوه به علت رقیق بودن جو و پاکیزه بودن هوا، مقدار بیشتری از تشعشعات خورشید به پوست می رسد. باید از کرم ضد آفتاب برای گردن، گوش، پشت گردن، ... استفاده شود. درجه SPF باید بالای 25 باشد. هر 2 ساعت یک بار به علت تعرق کرم شسته می شود و باید تجدید شود. پوست صورت باید ار زمستان توسط کلاه توفان در مقابل سرما و باد محافظت گردد. در صورت خشکی باید مرطوب و چرب شود. توصیه می شود آقایان قبل از برنامه با تیغ اصلاح نکنند و ته ریش داشته باشند.
   2. پوست دست: در فصل سرما از دستکش و در فصل گرما از دستکش نخی استفاده شود. نباید در طول برنامه خیلی دست را شست. در صورت لزوم مرطوب یا چرب شود. می توان از دستمالهای مرطوب یا ژل ضد عفونی استفاده کرد.
   3. پوست تنه: قبل از برنامه استحمام شود. لباس زیر از جنس نخ باشد. از صابون گلیسیرین دار استفاده شود.
   4. پوست پا: از جورابهای مخصوص استفاده شود. در صورت ممکن در هنگام استراحت پا را از کفش در آورید و جوراب را نیز در آورید. پا را با آب بشورید. در صورت امکان کفی کفش را در آورید و در مجاورت آفتاب قرار دهید. در صورت امکان جوراب را بشورید. (ذکر شد پودر مورد استفاده در صخره نوردی بی کربنات مینزیم است).
2. مو و ناخن
   1. مو: قبل از برنامه شسته شود. از خشک کردن با حرارت خودداری شود. بهتر است مو کوتاه باشد. در طی برنامه در صورت ممکن شسته شود.
   2. ناخن: ناخن را باید کوتاه نگاه داشت تا کثیف نشود یا نشکند. شب برنامه ناخن را کوتاه نکنید.
3. چشم: از عینکهای مناسب استفاده شود. عینک باید خوب برروی چشم بنشیند و کل سطح چشم و کناره ها را پوشش دهد. باید ضریب محافظتی کامل داشته باشد (UV400-100). مارکهای Julbo و UVex نام برده شدند.
4. دهان و دندان: استفاده از مسواک، نخ دندان و خمیردندان حداقل در شب. بعد از خوردن شیرینجات دهان با آب شستشو داده شود زیرا ترشح بزاق در کوهنوردی کم می شود. از آدامس بدون شکر استفاده شود تا ترشح بزاق بیشتر شود. از غذاهای بسیار داغ استفاده نشود.
5. دستگاه تنفسی: درست تنفس کشیده شود. تنفس باید عمیق و مخصوصاً از راه بینی باشد. مجاری بینی هوا را قبل از رسیدن به ریه گرم می کند و باعث می شود کمتر به ریه آسیب برسد. هر از چند گاهی چند بازدم شدید داشته باشید تا هوای ریه کاملاً خارج شود. بهتر است تمرین شود تنفس شکمی باشد و نه با قفسه سینه.
6. دستگاه گردش خون: قبل از برنامه های کوهنوردی تمرینهای هوازی (پیاده روی تند، دویدن، شنا، دوچرخه سواری و ...) طولانی مدت داشته باشیم.
7. دستگاه ادراری: به میزان مناسب و کافی به دفعات آب کافی به بدن برسانیم. مثانه نیز به دفعات خالی شود. پر بودن مثانه در هنگام افتادن از ارتفاع خطرساز است و ممکن است باعث پاره شدن مثانه شود. همیشه لب آدم آخرین جای بدن است که در اثر کم آبی خشک می شود.
8. دستگاه گوارش:
   1. معده: غذا کاملاً جویده شود. هنگاه غذا خوردن از نوشیدن خودداری شود. به دفعات غذا خورده شود.
   2. روده: نسبت به دفع یا تخلیه به موقع اقدام شود. در غیر این صورت باعث یبوست و شقاق مقعد می شود. این عارضه در بین کوهنوردان رایج است. از مواد فیبردار استفاده شود. آب کافی نوشیده شود. دستمال کاغذی به اندازه نیاز (ترجیحاً دستمال رول) همراه باشد.  مواد شوینده همراه باشد. ظروف را با آب، دستمال و مواد شویند شسته شوند.

به همراه داشتن دستمال مرطوب در برنامه می تواند بسیار مفید باشد.

تغذیه:

1. آب:
   1. قبل از برنامه هر روز آب زیادی مصرف شود.
   2. قرص کلر: 2 تا 3 عدد برای هر لیتر آب (یا جوشاندن آب) و 8 تا 10 عدد برای هر لیتر اب گل آلود. اگر از رودخانه هایی که از برفچالها جاری می شوند و یا از آب خود برف استفاده می شود، از شکر و نمک و یا پودر ORS استفاده شود.
2. تغذیه: به سه گروه عمده چربیها و کربوهیدراتها - ویتامینها - املاح و مواد معدنی تقسیم می شوند. باید به اندازه کافی از همه استفاده شود. سعی شود بیشتر از غذاهای خام و گیاهی استفاده شود. شیرینیجات و چربیها حذف نشود. قبل و در هنگام اجرای برنامه از میوه استفاده شود. غذا به دفعات و در مقادیر کم مصرف شود. به صبحانه اهمیت داده شود. پنیر، نان، تخم مرغ و عسل برای صبحانه ایده ال می باشند. در حین اجرای برنامه از تنقلات مانند کشمش و خرما استفاده شود. قبل از حرکت از خانه، صبحانه خورده شود. یک سوم انرژی روز زا صبحانه تأمین می کند. معمولاً در برنامه های کوهنوردی دعده نهار سبک است و بجای آن از تنقلات و میوه استفاده می شود. برای صبحانه از کربوهیدراتها، حبوبات و غلات استفاده شود. برای نهار از ویتامینها و سبزیجات و برای شام از مواد معدنی مانند سوپها و همچنین پروتئینها مانند گوشت و کمی چربی استفاده شود.

قبل از برنامه های سنگین در طول هفته کمتر تمرین شود و به خوبی استراحت شود.

نوشته های مربوط به جلسه خود گروه:

بعضی از دوستان در امتحانات مربوط به مربی گری شرکت کرده بودند و در تست کوپر بهترین امتیازات متعلق به گروه همت شمیران بوده است. آقای رضا ستوده و بقیه دوستان غار یخمراد را بصورت فنی پیمایش کرده بودند که گزارش آن داده شد. گزارش قله آبک توسط من داده شد.

سپس کلاس روش نوشتن گزارش برنامه توسط آقای عظیمی برگزار شد. هدف از نوشتن گزارش برنامه رسیدن به مقصد با خواندن مجدد گزارش برنامه است. موارد زیر در گزارش برنامه مهم می باشند:

• نام منطقه، طول و عرض جغرافیایی، وسیله ایاب و ذهاب (حتی شماره تلفن راننده).
• گزارش برنامه باید مرحله به مرحله باشد. باید تمام موارد جهت یابی با خورشید و بهتر از آن با جهات جغرافیایی (شرق، غرب، شمال، جنوب) ذکر شود و از ذکر مواردی مانند چپ، راست خودداری شود.
• علت نامگذاری قله یا منطقه باید قید شود و نام و مختصات نزدیکترین شهر یا روستا و امکانات رفاهی نزدیکترین آبادی مانند تلفن، پوشش موبایل، خوابگاه، پناهگاه، برق، پزشک و فاصله آن ذکر شود.
• درجه سختی مسیرهای سنگنوردی و یخ نوردی و تاریخ و فصل صعود باید ذکر شود.
• موارد خاص در فصول مختلف (بهمن، باد، نقاب برفی، عدم وجود آب و ...) باید به دقت ذکر شود.
• منابع آب و محل آنها، ارتفاع مبدأ، مقصد، محلهای استراحت و قله باید ذکر شوند. باید توجه داشت ذکر زمان مورد نیاز برای صعود زیاد مفید نیست زیرا توان بدنی افراد متفاوت است.
• نقاط دیدنی برنامه باید ذکر شوند.
• محل برپایی چادر، چگونگی سطح زیر آن، ریزش باران و خطرات حیات وحش باید ذکر شوند.
• بهتر است تمام موارد با رسم کروکی و با ذکر اسامی محلی باشد.
• ذکر وسایل فنی و گروهی مورد استفاده و روش صعود الزامی است.
• امکانات خاص مانند بیسیم و نامه از سازمانهای مختلف.
• پوشش گیاهی و حیات وحش. ذکر موارد سمی و خطرناک (مثال: قله تفتان دارای چشمه های زیادی است که آب آنها ترش هستند).
• زبان محلی منطقه بخصوص برای موارد برون مرزی.
• مذهب و تعصب مردم منطقه باید ذکر شود.
• امنیت منطقه باید ذکر شود (مثال: زاهدان و کرمان خطر اشرار وجود دارد)
• خصوصیات آب و هوایی منطقه و جهت وزش باد، دما، رطوبت و بارندگی
• خصوصیات زمین شناسی مانند نوع سنگ.
• اعلام موفق بودن یا ناموفق بودن برنامه بسیار مهم است.
• عکس از منطقه و رسم مسیر.
• اطلاعات تغذیه برنامه (مثال: در دماوند باید کم غذا خورد)
• ذکر مواردی خاص (مانند وجود گوگرد در دماوند)
• لیست نفرات و سرپرست، در صورت ممکن ذکر تلفن سرپرست.

توضیح شخصی (21 تیر 1388): موارد زیر توسط آقای علی اشراقی توصیه شد:

• اماكن اقامتی، هزینه ها، نحوه ی هماهنگی، شریط، شماره هی تماس.
• اماكن مورد بازدید، هزینه ها، نحوه ی هماهنگی، شریط، شماره هی تماس.
• واسطه ها و نفراتی كه در حین اجری برنامه در خارج از تیم نقش داشتند.

از همه مهمتر ذکر شد در صورت عدم وجود گزارش برنامه کامل، اثری از آن باقی نمی ماند (مثال: سفر برادران امیدوار به دور دنیا در سال 1930 در مقابل سفر مارکوپولو).

برای برنامه آخر هفته خود گروه که گل گشت در منطقه حسن در، وارنگرود است باید با آقای مهیار کرمی به شماره تلفن 09126990309 هماهنگ شود.

ساعت 6:5 از روبروی شهرداری منطقه یک در تجریش حرکت کردیم (15 نفر) و روبروی موزه دارآباد پیاده شدیم. در ابتدا باد شدید بود که فکر می شد در طول روز شدیدتر بشود که به مرور زمان متوقف شد. از سمت تپه ها و یال رحمان آباد بالا رفتیم و برای صبحانه به مدت 30 دقیقه کنار منبع آب (استخر) دوراهی باغچه خلیل توقف کردیم (ساعت 9:30). بروشورهای هیئت کوهنوردی و صعودهای ورزشی استان تهران را به تمامی دوستان دادند. فایل PDF این بروشورها از خود سایت هیئت کوهنوردی قابل دانلود می باشد. سرگروه آقای عظیمی بودند ولی خودشان این مسیر را طی نکرده بودند. آقای ساروخانی به عنوان راهنما در جلوی گروه حرکت می کردند. مسیر پس از استخر خلوت بود. کمی بالاتر از منبع آب آقای محمد رضا مقدمی و احسان احمدی به ما رسیدند که مدتی با ما بودند ولی بعداً جدا شدند تا پس از صعود به کلک چال از طریق لزون ها و پیازچال به توچال صعود کنند. در طول مسیر کمی تمرین سنگ نوردی شد و اصول برداشتن و گذاشتن کوله توضیح داده شد. همچنین بر مهار کردن بندهای کوله در طول سنگنوردی تأکید شد که خود من باید بیشتر دقت کنم. کمی مانده به قله یکی از خانمهای گروه بریدند که همانجا ماندند. حدود ساعت 1 قله رسیدیم. آقای عظیمی با ما تا قله آمدند و قرار شد که برگردند ایشان را به پناهگاه ببرند. در برگشت به سمت گردنه لوپهنه دوستان گروه میلاد را دیدم و با آنها مجدداً تا قله آمدم و پس از آن با گروه میلاد بودم. آقای مقدمی و احمدی را در شیرپلا دیدم. ایشان حدود ساعت 2:30 قله توچال رسیده بودند.

آقای عظیمی جلسه خطرات کوهستان و صاعقه را برگزار نمودند. موارد مختلفی از حوادث اخیر مثال زده شد. بطور کلی خطرات کوهستان به دو دسته تقسیم می گردند:

1. بدون دخالت انسان (طبیعی) مانند زلزله، آتش فشان
2. خطا
   1. خطای خود نفر (مواردی که می توان از آنها اجتناب کرد).
      • خطر سقوط در اثر بی احتیاطی و عدم رعایت اصول ایمنی که بیشترین خطای فردی در کوهپیمائی است.
      • خطر بهمن در شیبهای 35 تا 45 درجه بیشتر است. بیشترین امکان بهمن از ساعت 10 صبح تا 2 بعد از ظهر می باشد. حجم زیاد برف. باید 48 ساعت تا 72 بعد از بارش از تردد در منطقه ای که بیش از 20 سانتیمتر برف باریده است خودداری کرد. از ایجاد سر و صدا در مناطق بهمن خیز باید خودداری کرد.
      • سیل: باید روی خط الرأس حرکت کرد و از چادر زدن در بستر رودخانه های خشک خودداری کرد.
      • ارتفاع زدگی: در ارتفاعات 3500 به بالا خود را نشان می دهد. دارای نشانه های سردرد، بیهوشی، عدم ریوی و مغزی و سپس مرگ است. باید پس از مشاهده علائم ارتفاع را کم کرد. از هم هوایی به شکل افزایش ارتفاع، بازگشت قدری از مسیر و سپس اتراق استفاده کرد تا هم هوایی انجام شود.
      • سرمازدگی و یخ زدگی: عواملی مانند سرما، رطوبت، ننوشیدن مایعات کافی و لباس و پوشش تنگ می تواند باعث سرما زدگی و یخ زدگی شود. سرما زدگی از درجه 1 تا 3 تقسیم بندی می شود که در درجه 3، عضو سرما زده سیاه شده و احتمالاً باید قطع شود. از گرم و سرد کردن عضو سرما زده خودداری شود. از ماساژ دادن خودداری شود. اگر پا یا دست سرمازده شده است، در آب 30 تا 35 درجه قرار داده شود.
      • ریزش کوه: از کلاه ایمنی کوهنوردی استفاده شود.
      • خطرات گیاهان کوهستان: گیاهان سمی
      • مسمومیت غذایی: کنسرو را نباید مستقیماً روی آتش گرم کرد. از بازکردن قوطیهای بادکرده و دفرمه شده باید خودداری کرد. غذاهای خانگی بهترین غذاها هستند.
      • حیوانات: گرگ، سگ گله، خرس، مار و عقرب.
      • ریسک: یعنی اینکه با احتمال 70% حادثه پیش نمی آید.
      • تقسیم انرژی مخصوصاً برای برگشت.
      • مسیر را به دیگران اطلاع دهیم و از تغییر مسیر خودداری کنیم. تک روی نکنیم. زیر سه نفر ممنوع است. (البته یادم رفت اعتراض کنم که اگر زیر سه نفر ممنوع است، پس چرا گروه برنامه خط الراس ریزان به آتش کوه و لزون به توچال را دونفره برگزار کرد؟!). از راههای میانبر نرویم.
      • صاعقه: تمام وسایل فلزی مانند باتوم، ساعت، عینک، گردنبند و غیره را باید از خود دور کرد. وسایل فلزی قبل از صاعقه شروع به لرزش و ایجاد صدا می کنند. فاصله مطمئن از درخت برابر با طول خود درخت است. در پناهگاه ها باید نه در کنار دیوار و نه در وسط پناهگاه بلکه در فاصله مابین آنها استراحت کرد.
   2. خطای نفر دیگر

دکتر مساعدیان پزشک مسئول گروه هستند.

جلسه خود گروه

امتحانات مربی گری درجه 3 برگزار شده بود که 3 نفر از خانمها (رویا روزبهانی، مریم محمد صالح و مریم نورالهی) و چند نفر از آقایان (سعید حمیدی، سعید طاهری، ماکان عرفانی و رضا نساج ستوده) شرکت کرده بودند که برای آقایان بسیار سخت گرفته بودند. نتایج بزودی از طریق سایت هیأت قابل دسترس خواهد بود. برنامه های زیاد دیگری هم اجرا شده بود که توضیح داده شدند.

در 20 دقیقه آخر هم قسمتی از کلاس نقشه خوانی برگزار شد.

متاسفانه من شخصاً شرکت نکردم که بعدها فهمیدم که بسیار مهم بوده و برای جلسه رسمی آموزش کوهپیمایی در این مورد مشکل داشتم. به جای آن در برنامه جواهرده قله سماموس گروه میلاد شرکت کردم.

گزارش برنامه سماموس

نام منطقه: روستای جواهرده (1700 متر) در جنوب شهرستان رامسر، استان مازندران - قله سماموس کوچک (3500 متر) - قله سماموس بزرگ (3620 متر)  واقع در 50 درجه و 23 دقیقه شرقی و 36 درجه و 49 دقیقه شمالی.
وسیله ایاب و ذهاب: اتوبوس اسماعیل - کرایه 6000 تومان
سرپرست: آقای حسن ملکی
زمان حرکت: قرار بود حرکت اتوبوس ساعت 21:00 شب پنجشنبه باشد که به علت تأخیر اتوبوس اسماعیل، ساعت 10:30 از میدان آزادی حرکت کردیم.
تعداد افراد گروه: تعداد افراد از همان ابتدا بیش از ظرفیت صندلیهای اتوبوس بود (42 صندلی) در کرج تعداد دیگری از دوستان به ما ملحق شدند و تعداد ما کلاً به بیش از 50 نفر رسید.

در تمام مدت رفت و برگشت به علت کمبود جا و صدای بلند موزیک امکان استراحت بسیار کم بود که از مشخصه های گروه میلاد است و دوستانی که در این گروه شرکت می کنند باید به این مورد توجه داشته باشند. با پیشنهاد بعضی از دوستان ساعت 6:00 صبح جمعه جهت صبحانه کنار دریا به مدت 1:30 ساعت توقف کردیم. پس از آن جهت گرفتن نامه از هیئت کوهنوردی رامسر حرکت کردیم. لازم به ذکر است به علت بعضی از حوادث اخیر، نیروی انتظامی جواهر ده از صعود دوستان و گروههای که فاقد نامه هستند جلوگیری خواهد نمود. جهت عدم اتلاف وقت، توصیه می شود که نامه از قبل تهیه شده باشد و اطلاعات مورد نیاز دیگر نیز در دسترس باشد (نام افراد به تفکیک جنسیت، شماره پلاک اتوبوس یا مینی بوس، نام راننده، نام سرپرست). نامه هیئت کوهنوردی و اطلاعات مورد ذکر باید به پاسگاه نیروی انتظامی جواهرده واقع در میدان جواهرده آقای مرتضی حیاتبخش تحویل داده شود
آقای قوامی دبیر هیئت کوهنوردی رامسر در دفتر کوچک ولی دوستانه خود از ما استقبال کردند. شماره ایشان 09113920021 و شماره دفتر 01925251090 می باشد. ایشان اطلاعات بسیار خوبی در مورد مسیر به ما دادند ولی گفتند برای صعود به قله اصلی سماموس و بازگشت نیاز به 12 الی 14 ساعت می باشد. کروکی مسیر را برای ما از مسیر محلی به نام زل زلاندشت رسم نمودند. برای رسیدن به قله می توان از سه مسیر یال شرقی که کوتاه ترین ولی خشک ترین مسیر است، زل زلاندشت که بسیار سرسبز است و جاده لپاسر در جنوب قله استفاده کرد. برای دیدن کروکی به کتاب کوهنوردی در ایران نوشته آقای علی مقیم صفحه 129 مراجعه کنید. مسیر زل زلاندشت بین دو مسیر دیگر قرار دارد.

گزارش مسیر: ساعت 8:50 از ابتدای روستا شروع به حرکت کردیم و پس از رسیدم به پاسگاه نامه را تحویل دادیم. در انتهای روستا در محلی به نام دارافداء یا داراهدا رسیدیم که در آنجا چشمه ای به نام چشمه آبعلی قرار دارد. پس از رسیدن به سیم خاردارهای محافظ جنگلهای مصنوعی به سمت چپ پیچیدیم و از مسیر پاکوب بالا رفتیم و جنگلهای مصنوعی را رد کردیم. به تپه ای رسیدیم که قسمت بزرگی از آن را جهت چرای گوسفندان سنگ چین و با سیم خاردار محافظت کرده بودند. بهتر بود از شمال (سمت راست) سنگ چین حرکت می کردیم تا به جنوب غربی دشت زل زلاندشت می رسیدیم. در این محل چشمه ای به نام چشمه بُرتل قرار دارد که می توانیم از آنجا آب برداریم و پس از صعود به جاده ماشین رو خاکی زیگزاگی که قبل از جواهرده به از مسیر شرقی به سمت قله سماموس می رود برسیم. ما به علت عدم آشنایی کامل با مسیر از پاکوب سمت چپ سنگ چین به سمت غرب منحرف شدیم و پس از رسیدن به یک چشمه و رد کردن یک گردنه به جاده لپاسر و یک گوسفند سرا رسیدیم. در این مکان برای نهار توقف کوتاهی داشتیم. با کمی صعود مجدداً به جاده ماشین رو خاکی و مسیر شرقی صعود رسیدیم. در این مکان یکی از همنوردان باشگاه کوهنوردی شهرک پردیس منتظر دوستانشان بودند و گفتند تا قله سماموس کوچک حدود 2:30 دقیقه راه می باشد. به علت کمبود وقت از سمت چشمه بُرتل به سمت پایین حرکت کردیم و ساعت 4 اتوبوس به طرف تهران حرکت کرد. هوا در تمام مدت آفتابی بود. حدود ساعت 1:30 صبح روز شنبه به میدان آزادی رسیدیم.

به مواردی که می توان اشاره کرد عدم امکان صعود زمستانی از زل زلاندشت به علت بهمن خیز بودن و  نوع سنگهای زیبای منطقه است. همچنین امکان اشتباه گرفتن صدای انفجار معدن به رعد و برق وجود دارد. مسیر لپاسر نیاز به 2 روز یا بیشتر دارد.

اصل برنامه های کوهنوردی صعودهای چند روزه هستند. موارد مورد به برنامه های شب مانی به دو گروه تقسیم می شوند:

• موارد قبل از برنامه
  • برنامه چند روزه است؟
  • غذا و آب کافی باید به همراه باشد.
  • پوشاک کافی برای فصل صعود باید به همراه باشد.
  • می توان برنج را به صورت کته در آورد و در کیسه ریخت و به صورت گوشت فریزری صاف کرد و در کف کوله قرار داد. برای خورشت از کنسروهای مائده می توان استفاده کرد.
  • مثال: برای یک برنامه 3 روزه 3 عدد سیب، 3 آب میوه، 3 شام و 2 صبحانه برداشته شود.
• موارد حین برنامه
  • ساعت 4 الی 5 موقع کمپ زدن است و وعده اصلی غذائی در آن موقع خورده می شود.
  • دور چادر را باید خندق کند تا آب به آن نفوذ نکند.
  • در زمستان باید مکان چادرزدن با پا کوبیده شود تا صاف گردد.
  • در صورت وزش باد، دو نفر باید چادر را برپا کنند. یکی چادر را در می آورد و دیگری بلافاصله در آن می نشیند یا کوله خود را درون آن قرار می دهد. باید تمامی کارها با دستکش انجام شود و با آن عادت شود. نفر اول تیرکها را در می آورد و آن را مستقر می نماید. سپس چادر باید از همه طرف Fix شود. می توان با سنگ، کلنگ و یا سایر ابزار چادر را محکم کرد. بین دو پوشش چادر باید فاصله بیفتد. می توان بر روی گوشه های پوشش بیرونی برف ریخت و این باعث می شود که حرارت چادر حفظ شود.
  • می توان با بیل برف یا اره یخ بلوکهای برف یا یخ را برید و در کنار چادر قرار داد.
  • می توان با قرار دادن یک بطری آب جوش قبل از خواب در کیسه خواب آن را گرم کرد.
  • می توان با قرار دادن لباسهای خیس درون کیسه خواب آنها را خشک کرد. یا آنها را آویزان کرد.
• موارد پس از برنامه (بحث نشد)

1. محل کمپ
   • در فصل بهار و پائیز باید نگران سیل و صاعقه بود. محل چادر باید 2 الی 10 متر پائین تر از خط الراس باشد.
   • در فصل زمستان باید نگران بهمن بود. محل کمپ باید نزدیک برف تمیز برای تهیه آب باشد.
   • در فصل تابستان باید مراقب حیوانات وحشی بود. دسترسی به آب اهمیت دارد.
   • برای آماده کردن محل چادر زدن و کمپ باید جائی که کمترین سنگ را دارد صاف کرد.
2. تجهیزات مورد نیاز
   • چادر مورد نیاز نیست. چادر اغلب توسط گروه ارائه می شود. چادر باید سبک، مقاوم در برابر باد و دوپوش باشد. هنگام خرید اگر 2+ ذکر شده باشد یعنی 2 نفر بعلاوه تجهیزات خیلی زیاد به راحتی درون چادر جا می شوند.
   • کیسه خواب الیاف سه فصل با درجه Comfort صفر درجه یا پائین تر. آقای خیرخواه از کیسه Salewa به وزن 1.7kg با درجه extreme منفی 20 استفاده می کنند. آقای ستوده نیز از مورد مشابه استفاده می کنند. قیمت این کیسه باید حدوداً 100 هزار تومان باشد. در هنگاه خرید کیسه خواب باید به قد خود کیسه و قد کسی که در آن می خوابد دقت کرد. در زمستان باید کیسه خواب حتماً مناسب برنامه باشد.
   • کیسه بیواک: قرار شد آقای عظیمی کیسه بیواک را در طی برنامه به ما نشان دهند.
3. تغذیه
   • باید به خوردن آب کافی خیلی اهمیت داد. در صورت کمبود آب، در طول برنامه پا خواب می رود. باید پودر ORS به همراه باشد.
   • سوپ در شب بسیار توصیه می شود. بهتر است شب 2 تا 3 ساعت قبل از خواب غذای دیرهضم را خورد که تا صبح هضم شود.
4. پوشاک
   • کت پر، جوراب پر و دستکش پر لازم هستند. در زمستان باید حتماً از پوشاک پر استفاده کرد.

نکته: در شب با از قله به دامنه می وزد. باید به شکلی چادر زد که در ورودی چادر پشت به باد باشد.

بیواک کردن: محل مورد نظر نباید باد داشته باشد (پشت سنگ، مابین دو سنگ، غار و ...). باید از کیسه بیواک استفاده شود.

نظم و ترتیب مهمترین نکته در شب مانی در کوهستان است.

این آخرین جلسه تئوری دوره های آموزشی بهار 1388 گروه بود.

کلاسهای رسمی آموزش کوهپیمایی به مدت دو روز عملی و دو روز تئوری خواهد بود. در واقع باید یک روز تئوری 9 ساعته باشد که به علت شاغل بودن اکثر اعضاء آموزشی به دو جلسه شکسته شد. دوره های سنگ در تیرماه برگزار می شود. اکثر دوستان روزهای زوج ساعت 7 الی 9 عصر در ورزشگاه شیرودی مشغول تمرین سنگنوردی می باشند. برای شرکت با آقای طاهری مسئول کمیته فنی هماهنگ شود.

توضیح شخصی (16 تیر 1388): هم اکنون که این گزارش را کامل می کنم، بیش از یک ماه از اتمام برنامه ها می گذرد. به علت کوتاهی من در حفظ گزارشات، قسمت زیادی از مطالب از بین رفته است و دیگر در دسترس نمی باشد. در پایان این برنامه یکی از اعضاء آزمایشی گروه، مشکلی پیش آورد که بسیار ناراحت کننده بود و با توهین به سرپرست ناراحتی زیادی برای گروه و شخص من بوجود آورد. پس از گذشت یک ماه همراهی با گروه همت و شناختی که از اعضاء قدیمی آن پیدا کرده بودم، می توانم با شجاعت بگویم که آقای حسین عظیمی یکی از افتاده ترین و قابل احترام ترین کوهنوردانی است که من تا به حال دیده ام. امیدوارم که ایشان مجدداً هرگز با چنین کوهگردان بی فرهنگی برخورد نداشته باشند.

امیدوارم که اگر نمی توانیم کوهنورد خوبی باشیم، حداقل یک کوهپیمای خوب باشیم.

با رسیدن به انتهای ده، با رودخانه پرآب لالون مواجه شدیم و مجبور شدیم که با پرش از روی چند سنگ به پل آهنی کوچک برسیم تا به سمت چپ رودخانه برویم. در اینجا عضله پای یکی از همگروه های ما گرفت. پس از مقداری طی مسیر از سمت چپ رودخانه برای خوردن آب و نرمش در کنار مخزن سیمانی آب توقف کوتاهی کردیم. با رسیدن به تنگ لالون مجبور شدیم که با پرش های ممتد چند بار به سمت دیگر رودخانه برویم و از یک پل برفی که به ظاهر محکم به نظر می رسید به سمت راست رودخانه رفتیم. در امتداد راست رودخانه حرکت کردیم تا به چشمه تلخ آب که در این موقع از سال یخ زده بود رسیدیم. در اینجا کمی توقف کردیم. برف هنوز در مسیر زیاد بود و بعضاً مجبور به کندن جاپا برای عبور از شیبهای تند کنار رودخانه بودیم. با تاخیر نسبتاً زیادی در حدود ساعت 7 بعد از ظهر با صعود از یخچال طبیعی به آبشار و گوسفند سرا می رسیم. چادرها را برپا کردیم که با توجه به اینکه باد نمی آمد زیاد مشکل نبود. من با دو نفر از دوستان عزیز گروه (بابک اثباتی و دکتر رامین) هم چادر بودم که سریعتر از دیگران چادر را برپا کردیم. دو چادر از نوع خیلی خوب The North Face و بقیه منجمله چادر ما از نوع عمومی بودند که زیپ آنها مشکل داشت. شروع به خوردن شام مفصلی کردیم شامل خوراک مرغ، سوسیس تخم مرغ، لوبیا، آب پرتقال و میوه. برای برداشتن آب که بیرون رفتم هوا سرد شده بود. هنگام خوابیدن متوجه شدم که یک مورد ظاهراً ساده را فراموش کرده ام. زیرانداز را!. با وجود اینکه کیسه خواب خوبی خریده بودم، شب چند بار از خواب بیدار شدم. در طول شب صدای رعد و برق که در سمت دیگر کوه بود ما را از خواب بیدار کرد و باد گاه به گاه مقداری از باران را به سمت چادرهای ما می آورد.

اگر اشتباه نکنم قرار حرکت صبح ساعت 5 بود. سه نفر از اعضاء گروه در کنار چادرها می مانند تا ما با بستن کوله حمله به سمت برج برویم. من در اینجا کوله ام را کمی سنگین بستم که باعث زحمت شد. بدون توقف تا گردنه ورزا بین قله وزوا و برج رسیدیم. دشت لار در مقابل ما و تنگ لالون در پشت ما قرار دارد. خلنو در مقابل ما خودنمایی می کند و برج در سمت چپ، ما را به سوی خود فرا می خواند. پس از کمی توقف به سمت برج رفتیم و حدود ساعت 10:30 بر فراز برج قرار گرفتیم. هوا بسیار خوب ولی سرد بود. برف مسیر را پوشانده بود. آقای عظیمی با اشتیاق قلل خلنو بزرگ و کوچک، تیغه ژاندارک، سرکچالها و یالهای مختلف آنها و سایر ارتفاعاتی که می شد آنها را دید را توضیح می دادند. به علت کم دقتی، یکی از دوستان موبایلشان افتاد که به نظر من عجیب بود که با آن شیب تا آخر دره وارنگرود نرفت. آقای عظیمی به شجاعت و تسلط شیب نسبتاً زیادی را پایین رفتند و آن را آوردند. اگر جلسه بند یخچال رضا ستوده را رفته بودیم و اگر طناب انفرادی داشتیم، می توانستیم یک کارگاه حمایت بزنم و برای حسین آقا طناب بریزیم که در برگشتشان از آن شیب برای ایمنی بیشتر لازم بود.

با کمی توقف و خوردن تنقلات، از همان مسیر صعود به سمت پایین حرکت کردیم. کمی پایین تر از گردنه ورزا، اعضاء خود گروه را دیدیم که صبح به سرپرستی خانم صالح به قصد صعود خلنو بزرگ حرکت کرده بودند. دو نفر که کم آورده بودند با ما به سمت چادرها برگشتند و قرار شد که در کنار یکی از چادرها بمانند. بعداً فهمیدم به علت دشواری مسیر، هجم برف و وضع هوا، آنها هم برج را صعود کردند.

چادرها را جمع کردیم و به سمت پایین حرکت کردیم قبل از تنگ لالون آقای عظیمی مجبور شدند به شخص کوهگردی که همراه ما آمده بود چندبار تذکر دهند. ایشان بجای توجه به برنامه گروه در بازگشت به اتلاف وقت و عکاسی مشغول بودند. پل برفی که روز قبل از آن عبور کرده بودیم نازکتر شده بود. با سرعت از آن عبور کردیم. بعداً فهمیدیم که هنگام عبور گروه خانم صالح از پل، پل شکسته است و باقی گروه ایشان مجبور شده بودند از آب بسیار سرد عبور کنند که در چند مورد نزدیک بوده است که اعضاء، مقاومت خود را از دست بدهند و آب آنها را ببرد. در جلسه روز دوشنبه ایراد گرفته شد که باید با طناب انفرادی همایت می شده اند.

کمی بعد از تنگ لالون و بعد از منبع آب سیمانی، شخص کوهگردی که همراه گروه بود به آقای عظیمی به بهانه تذکرات منطقی ایشان توهین کردند که مجبور شدیم از آقای عظیمی خواهش کنیم که جلوتر بروند تا مجبور با صحبت با ایشان نباشند. با توجه با اینکه تنگ لالون را رد کرده بودیم دیگر خطری کسی را تهدید نمی کرد. مینی بوس در لالون منتظر ما بود. همانطور که گفتم یادداشتهای خودم از این جلسه را گم کرده ام و ساعت دقیق حرکت به سمت تهران را به خاطر ندارم. هزینه مینی بوس و استهلاک چادرها زیر 10 هزار تومان شد (7.500 تومان؟). حدود ساعت 6:30 بعد از ظهر تهران رسیدیم.

ابتدا آقای عباس خوشخو خودشان را معرفی کردند. ایشان مربی درجه 2 کارآموزی کوهپیمایی فدراسیون هستند که دوره های زمستان را در اسکاتلند (BMC) گذرانده اند. فوق لیسانس عمران و همچنین دارای مدرک Ecotourism که هم اکنون در این رشته فعالیت می کنند. دبیر کمیته راهنمایان کوهستان، متاهل و دارای فرزند. ورزش دوم ایشان شنا است. ایشان از تک تک کارآموزان خواستند که خودشان را معرفی کنند، بگویند که بالاترین ارتفاعی که صعود کرده اند کجا بوده است، صعود زمستانی، شب مانی در کوهستان و شب مانی در زمستان داشته اند یا خیر.

موارد زیادی را توضیح دادند که خیلی از آنها در جلسات آموزشی خود گروه گفته شده بود. مطالب اکثراً از جزوه کارآموزی کوهپیمایی که از سایت فدراسیون کوهنوردی قابل دریافت می باشد تدریس می شدند. موارد زیر از نظر من مهم بوده اند:

ابتدا ایشان شروع به شرح ساختار فدراسیون کوهنوردی و فعالیت های آن کردند. فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی ایران:

• کمیته کوهپیمایی
• کمیته کوهنوردی
  • سنگنوردی
  • یخنوردی
  • غارنوردی
• کمیته راهنمایان کوهستان
• کمیته صعودهای ورزشی (داخل سالن)
• کمیته دوچرخه سواری کوهستان
• کمیته اسکی کوهستان
• ...

سپس به شرح مراحل پیشرفت و پیش نیاز دوره های مختلف پرداختند:

• کارآموزی کوهپیمایی
  • کارآموزی مقدماتی سنگنوردی
    • کارآموزی پیشرفته سنگنوردی
  • کارآموزی مقدماتی یخ و برف
    • کارآموزی پیشرفته یخ و برف
  • کارآموزی مقدماتی غارنوردی
    • کارآموزی پیشرفته غارنوردی

و هچنین مراحل مربیگری و ترقی در صعودهای ورزشی درون سالنی را شرح دادند.

Walking -> Hiking -> Trekking

پس از آن شروع به توضیح دادن در مورد وسایل کوهنوردی کردند.

کفش: مهمترین وسیله کوهنورد کفش است. کفش باید دوخت مناسب داشته باشد، راحت باشد، سگکهای زد زنگ داشته باشد. کفشها به 3 دسته سبک برای راهپیمایی (trekking & hiking) نیمه سنگین و سنگین تقسیم می شوند. کفشهای سنگین و نیمه سنگین عمدتاً دارای پنجه های غیر قابل انعطاف هستند. کفشهای سنگین عموماً دوپوش یا سه پوش هستند و برای برودتهای زیر منفی 20 و ارتفاعات بالای 4000 مناسب هستند. بهتر است کفشها را هنگام خرید در سراشیبی امتحان کنیم. برای نگهداری کفش، آن را با آب بشوییم و مواد نگهدارنده نزنیم. داخل آن روزنامه گذاشته شود.

کوله: کوله یک روزه سبک 15 تا 25 لیتر کافی است. کوله های فنی و تخصصی برای سنگ، یخ و غار موجود است. بندهای حمایت کوله برای آویزان کردن وسایل نیستند. کوله پر باید صاف بایستد و متعادل باشد. بیشتر وزن باید بین دو کتف باشد. مواد غذایی باید نزدیک به بدن باشد. کمکهای اولیه، چراغ قوه و کیف بالا باید به سرعت از درب بالای کوله قابل دسترس باشند. در کوله اول از سمت پشت و سپس از سمت بدن محکم شود. پس از انداختن کوله، اول بند شانه، سپس بند کمر و آخر بند سینه تنظیم شود.

مثلث مرگ سرمازدگی: وجود 2 عامل از سه عامل رطوبت، سرما و باد می تواند باعث سرما زدگی و مرگ شود.

شماره تلفن 134 اطلاعات هواشناسی است. علم خواندن نقشه های Synoptic هواشناسی ممکن است روزی مفید باشد.

نکات متفرقه: پوشاک پولار 100 تا 400 برای ارتفاعات مختلف. پماد ضد گزیدگی برای مالیدن به پوست در بازار موجود است. برای دفع مار می توان از ریختن پونه دور چادر استفاده کرد. پشه دراکولا موجودی شبیه به مورچه بالدار با خط قرمز است. در کوه هیچوقت آستین کوتاه نمی پوشیم. جدول Chill factor table برای محاسبه درجه حرارت در وزش باد موجود است که به کمک آن می توانیم سرعت باد را محاسبه کنیم.

مبحث مهم تغذیه: آنابولیسم، کاتابولیسم و متابولیسم - تجزیه، هضم و جذب - متابولیسم پایه انرژی مصرفی در هنگام خواب 1700 تا 2400 کیلو کالری در شبانه روز است. بدن بین 500 تا 1100 کیلو کالری در ساعت در کوه مصرف می کند. اگر 2000 تا 3000 کیلو کالری اضافه در نظر بگیریم، کلاً باید حدود 15000 کیلو کالری در روز برای کوه کنار بگذاریم. پروتئین ها 4.1 کیلو کالری در گرم تامین می کنند، لیپیدها (چربی) 9.1 و هیدروکربنها (شیرینی و نشاسته) 4.1 کیلو کالری در گرم. برای برنامه های طولانی مدت، چند روز قبل از برنامه پروتئین و لیپید مصرف شود. هر کیلوگرم از وزن بدن 6000 تا 7000 کیلوکالری انرژی آزاد می کند. شب قبل از برنامه بهتر است سوپ خورده شود. نباید ماست خورده شود.

املاح: سدیم، پتاسیم، کلسیم (موز!)، آهن - کمبود سدیم باعث اسپاسم عضلانی می شود. کمبود سایر املاح باعث می شود صدای انسان برود.

ویتامینها: اگر کم شوند، مویرگها نازک می شند، شخص خون دماغ می شود، رگهای چشم می ترکند.

آب: بطور متوسط شخص به 2.5 لیتر آب در روز نیاز دارد. هر 15 دقیقه یک جرعه آب خورده شود. تیرگی رنگ ادرار نشان دهنده کمبود آب بدن است. در ارتفاع میل بدن به آب کم می شود. بطور کل در شهر، خوردن آب معدنی زیاد باعث سنگ کلیه می شود.

در تغذیه مهمترین اصل ذائقه است. تفاوتهای فردی بسیار وجود دارد. خوردن بیش از هم مولتی ویتامین، شخص را یُبس می کند. در دمای 60 درجه سانتیگراد مولکل ویتامین C می شکند.  کشک خُشک در برنامه عالی است. دانه های سویا عالی هستند. میوه های خشک عالی هستند. جزوه تغذیه: تغذیه برای ورزشکاران، محاسبه سوخت و ساز برای ورزشکاران.

هرگز نباید کودکان را در کوه بغل کرد و بالا برد. پوشاک مخصوص پر + گورتکس برای ارتفاعات بالای 7000 هستند. اگر کیسه خواب زیپ پهلو داشت، باید دقت شود زیپ به سمت کنار چادر نباشد. بهتر است یک کیسه جدا برای کفش در نظر گرفته شود و در برودت بالا، کفش را درون آن کیسه و کیسه را درون کیسه خواب قرار داد. هرگز نباید گاز EP را درون چادر روشن کرد. در مجاورت شهر، با هر 1000 متر افزایش ارتفاع، درجه هوا 5 تا 7 درجه و در کوهستان بکر 7 تا 9 درجه کاهش می یابد. بهتر است روش تخمین سرعت باد از سرعت حرکت ابر یاد گرفته شود.

نکات: جهت تعویض مسیر در مسیرهای زیگزاگ، باید با یک حرکت پا این کار را انجام داد.

در روز جمعه انواع گره تدریش شد و اصول صعود از سنگ با حمایت به صورت عملی تدریش شد. هر نفر حداقل یک بار صعود کرد و یک بار حمایت انجام داد. آقای خشخو بر درست گره زدن، صعود صحیح و ایمن از سنگ و حمایت درست حمایتچی بسیار تکیه می کردند و در نمره دادن به نفرات این موارد برایشان بسیار مهم بود. توصیه می شود که قبل از شرکت در برنامه جزوه کارآموزی کوهپیمایی به دقت مطالعه شود. بر مواردی مانند مکالمه بین شخص صعود کننده و شخص حمایت کننده و کلمات استانداردی که باید بین آنها رد و بدل شود بسیار تکیه شد.